و لذا هنگامى كه نامه اعمال مجرمان را به دست آنها مىدهند فريادشان بلند مىشود ، مىگويند : يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَلا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها : « اى واى بر ما ! اين چه كتابى است كه هيچ كار كوچك و بزرگى نيست مگر اينكه آن را ثبت و شماره كرده است » ؟ ! ( كهف - 49 ) . بدون شك كسى كه اين واقعيت را با تمام قلبش باور كند در انجام كارها بسيار دقيق و حسابگر خواهد بود ، و همين اعتقاد مانع بزرگى ميان انسان و گناه ايجاد مىكند و از عوامل مهم تربيت محسوب مىشود . در آخرين آيه مورد بحث لحن سخن را تغيير داده ، و از « غيبت » به « خطاب » مبدل نموده ، آنها را مخاطب ساخته ، و ضمن جمله تهديدآميز و خشمآلود و تكاندهنده اى مىفرمايد : « پس بچشيد كه چيزى جز عذاب بر شما نمىافزائيم » ! ( * ( فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِيدَكُمْ إِلَّا عَذاباً ) * ) . هر چه فرياد كنيد ، « يا ويلتنا » بگوئيد ، تقاضاى باز گشت به دنيا و جبران گناهان نمائيد از شما مسموع نيست ، و چيزى جز بر عذاب شما افزوده نخواهد شد . اين جزاى كسانى است كه وقتى در مقابل دعوت پر مهر انبياى الهى به سوى ايمان و تقوى قرار مىگرفتند ، مىگفتند : سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ : « براى ما يكسان است مىخواهى اندرز ده ، يا اندرز مده » ! ( شعراء - 136 ) . و اين جزاى كسى است كه وقتى آيات الهى براى او خوانده مىشد « جز بر نفرتش چيزى نمىافزود » ، ( وَما يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراً ) ( اسراء - 41 ) . و بالآخره اين است سزاى كسى كه از هيچ گناهى روىگردان نبود و به هيچ كار خيرى علاقه نداشت .